بدون این همراهی و مساعی مشترک زوجین ، بهبود بخشیدن به مشـکلات و نارضـایتی هـای
جنسی بسیار دشوار و تا اندازه ای نزدیک به محال است .
اولین گام برای بهبود بخشیدن به مشکلات و نارضایی های جنسی همکاری و همراهـی زوجـین در
اقدام برای حل مشکل شان است . اگر چه در اکثر مواقع ممکن است هر دو شریک جنسی نسبت بـه روابـط
جنسی شان نارضایتی داشته باشند اما در بسیاری از موارد نیز ممکن است تنهـا یکـی از زوجـین از زنـدگی
جنسی خود یا همسرش ابراز نارضایی کند. اما در هر صورت برای درمان و حل مشکل جنسـی ضـرورتا مـی
باید هر دو زوج در فرایند درمان شرکت کنند. به عبارت دیگر هر دو زوج باید بپذیرنـد کـه تـنش و مشـکل
جنسی انها تنها مختص به فردی که از رابطه جنسی اش ناخشنود است نیست ، بلکـه هـر دو بـه نوبـه خـود
بخشی از مشکل موجود را رقم زده در آن سهیم هستند. لذا برای حل مشکل نیز هر دو می بایـد در برنامـه
های درمانی شرکت کنند. از سوی دیگر ضرورت حضور توامان هر دو زوج برای حـل مشـکل و درمـان ایـن
است که بسیاری از برنامه ها ، تکالیف و توصیه های درمانی مستلزم همکاری دونفره زوجین است . بخصوص
تمرین های رفتاری که برای ترمیم و اصلاح الگوهای امیزش جنسی نیاز بـه همـاهنگی و کـار دونفـره دارد.
برای مثال در اختلال ” انزال زودرس ” وجود بعضی از تمرین های رفتاری ١ نیاز به مشارکت هر دو در جلسـه
درمانی و همچنین در هنگام عمل به این تمرین ها در حین نزدیکی جنسی است .
در جوامعی از دست جوامع سنتی ، به علت وجود بعضی باورها ی فرهنگی -دینی ، پذیرش و اعتراف بـه
وجود مشکلات جنسی و یا ابراز نارضایتی جنسی از سوی زوجـین ( بخصـوص زنـان ) چیـزی نامتعـارف و
نوعی تابو تلقی می شود. باید این واقعیت را پذیرفت که بسیاری از زوجین با داشتن مشکلات عدیده جنسی
و نارضایتی قابل توجه نسبت به زندگی جنسی شان ، از اعتراف به وجود چنین مشـکلاتی طفـره رفتـه و از
بازگویی ان و جستجوی درمان حتی نزد مشاوران و پزشکان متخصص خود ابا دارند.
حال آنکه الزاما” در رفع تنش ها و نارضایی های جنسی چه به صورت خودبه خـودی ، بـدون نیـاز بـه
مراجعه به مراکز درمانی ، و چه در صورت استفاده از روشـهای خـاص درمـان رفتـاری – شـناختی موجـود،
همکاری و تشریک مساعی هر دو شریک جنسی ضرورتی اجتناب ناپذیر محسوب می شود.
برچسب:
نویسنده: حسین نوروزی